Terug naar 2003 - De Negen Levens van Mathilde

 

Het Parool
Mathilde Santing had het moeilijk

Gezien: 15/2, Gooiland, Hilversum
door: Maartje den Breeje

Ik ben verlaten. Mijn vertrouwen is beschaamd. Mijn vader was er nooit voor mij. Mijn moeder gaf me te weinig warmte. Ik was onzeker. Ik heb geknokt. Ik heb gezocht. Nu ben ik mezelf. Ik ben een diva. Dat is ongeveer wat Mathilde Santing met haar nieuwe theatershow De negen levens van Mathilde duidelijk wil maken.

Alleen zegt ze het cryptischer, via gedichten die Brigitte Odett, tevens regisseuse van de show, voor haar heeft geschreven, en via teksten van Ischa Meijer en via een verzameling Nederlandstalige liedjes.
Ze zegt het zo: ''Ik ben een pilotendochter. Dat rijmt op psychotendochter, maar ook op diva.'' Of zo: ''Geen sprake van en uitgesloten, ik kreeg geen Barbie.'' Maar toen ze haar knie brak en in het ziekenhuis lag wel. Dat vond Mathilde verwarrend. ''Wie kon ik nu nog vertrouwen?'' Een golf van medeleven stroomt vanuit de zaal richting toneel. Jawel, het was niet makkelijk voor Santing.
Muzikaal zit de show geramd. Misschien door haar avonturen in de jazz is haar timing erg goed geworden. Haar stem is onwaarschijnlijk zuiver en kristalhelder. Bovendien klinkt de band in een prachtige bezetting (drum, cello, sax, gitaar, contrabas, accordeon) lichtvoetig, sierlijk en strak. En Santing weet wat ze zingt: zo klinkt Binnen bij haar veel minder plat dan uit de opengezette keel van Marco Borsato.
Het enige dat de ervaring van schoonheid, troost, liefde, inzicht, wat dan ook, in de weg staat is Mathilde Santing. Na Binnen zegt ze: ''Daar zat ik dan alleen op mijn wereld. Gelukkig had ik Barbie nog.'' Vraag: Hoezo zat je alleen op je wereld. En wat moeten we toch steeds met die Barbie?
Ander intermezzo over haar vader: ''Nu vraag ik me af, of je, ook als je niet vloog, er eigenlijk wel was?'' Het antwoord op de vraag: Waar gaat dit liedje over? is telkens: Over Mathilde Santing. Eén keer maakte ze contact met het publiek: ''Echt een gezellig avondje uit is dit niet.'' Even zette Santing haar negen levens opzij en had ze oog had voor leven nummertje tien: dat van de ander.

De Volkskrant
Santing blijft te koel en te intellectueel om publiek te raken

Gezien: 21/3, De Meervaart, Amsterdam
door: Alexander Nijeboer

'Als kind wilde ik al diva worden', zegt de zangeres in haar nieuwe theatervoorstelling De negen levens van Mathilde Santing in een poging haar drijfveren te tonen. Na jaren van Engelstalig, jazzy repertoire heeft Mathilde Santing een programma gebouwd van Nederlandstalige liedjes.
Het decor belooft een persoonlijk verhaal; op de doeken achter het podium staan negen personages afgebeeld die de zangeres in haar lange carriere vertolkte. Na twintig jaar is haar kinderwens wel werkelijkheid geworden, zo veel staat vast. Op het podium heeft Santing de professionele charme, de persoonlijkheid en ook de onaantastbaarheid van een diva.
Opvallend is dat in De Meervaart Santings stem breekbaarder dan voorheen klonk, wat te wijten kan zijn aan een tijdelijke verkoudheid maar ook kan duiden op structurele slijtage. Ook met een tikje poreuze stem is Mathilde Santing een zangeres van wereldformaat, bewijst ze in haar nieuwe voorstelling. Maar De negen levens van Mathilde Santing is niet het sleutelstuk van de diva geworden waar op zij had ingezet.
Santing zingt onder meer vertaalde liedjes van Jacques Brel en Elton John en werk van Herman van Veen, Ischa Meijer, Theo Nijland en twee liedjes van de hand van John Ewbank, eerder uitgevoerd door Marco Borsato. Een mooie, eigenzinnige, ietwat introverte selectie, prachtig muzikaal begeleid door haar zevenkoppige band. Daaraan ligt het niet.
Het is de omlijsting van de voorstelling die te veel vraagtekens oproept. Santing heeft de pretentie een persoonlijk portret te maken van zichzelf als diva, maar blijft afstandelijk. Ze verschuilt zich achter gedichten van Bertolt Brecht of vertelt in korte conferences staccato en afstandelijk autobiografische anekdotes. Het lijkt wel of Santing bewust de momenten van ontroering of euforie schuwt. In woord en lied blijft ze te intelectueel om echt te raken. Ook kan de toehoorder in veel gevallen slechts gissen naar de samenhang tussen liedjes en gedichten en de betekenis van het decor, als op het doek achter het podium een personage uit de negen levens van Mathilde Santing wordt uitgelicht. De verbanden lijken vaak gezocht en het publiek kan nadenken tot het een ons weegt, want Santing verzuimt haar toehoorders te sturen.
Een rondleiding door het leven van een diva - een meeslepende autobiografie op een theaterpodium - is De negen levens van Mathilde Santing niet geworden. Santing houdt zichzelf zorgvuldig verborgen in een onsamenhangend, maar mooi liedjesprogramma.